Erica's weblog

09-09-2010    Geen reacties

“Wil jij nog thee”

vraagt Saskia  die tegenover me zit, vol emoties over de eye-opener die ze net heeft ontdekt.

Saskia is werkzaam als medisch specialist in een middelgroot ziekenhuis en staat bekend als een zorgzame, lieve, altijd klaar staande dokter. In de rol van manager die ze tijdelijk op zich heeft genomen merkt ze bij zichzelf dat de patiënt gespreksvoering van een andere orde is dan een gesprek met een collega of een medewerker.

In een door haarzelf geïnitieerd Assessment center zien we dat Saskia naar voren komt als een pragmaticus, een regelaar, een doener met veel empathie wanneer dat er MOET zijn, als dit vanzelfsprekend is en ligt in de lijn der verwachting. Kortom Saskia weet HOE ze moet reageren passend bij de situatie. Dat maakt haar zo sterk in haar patiëntencontact en daarvoor ontvangt ze veel waardering en begrip. Echter, de constatering dat deze empathie er niet is in een collegiaal gesprek verrast haar.

 Zoekend naar de oorsprong van haar pragmatisme komen we bij de cultuur van haar vroegere gezinssituatie uit. Daar was doorgaan, jezelf inzetten en niet zeuren haar overlevingsstrategie met een hard werkende vader en een eeuwig zeurende moeder. Ook Saskia heeft daar altijd hard gewerkt, klaar gestaan voor de beide ouders.  Al pratende ontdekt Saskia echter dat waar zij het meest behoefte aan had, namelijk ZORG en aandacht van de beide ouders voor haar als kind, er niet was en ook niet is gekomen. Saskia ziet welke overlevingsstrategie ze heeft ingezet en wat ze heeft gemist bij beide ouders. In haar huidige werk kan ze haar behoefte, haar gemis, dat zijzelf  nooit ingevuld gekregen (maar het belang daarvan onderkent) helemaal kwijt: zorgen voor de ander met de juiste woorden passend bij de situatie. Het gebrek is haar huidige kwaliteit geworden. Dat ontdekken raakt de oude realiteit.

 “Wil jij nog koffie” vraag ik Saskia.

Reageer >

Plaats een reactie