Erica's weblog

27-01-2011    Geen reacties

De ontmoeting op het vierde spoor van de Ontwikkelingsgerichte Coachingsbenadering van Vandamme: leren kiezen met WAT er is.

Op de vraag wat ik doe op het vierde spoor van de ontwikkelingsgerichte benadering

kan ik zeggen dat ik meer bewust kies op WAT mij aangeboden wordt en met mijn kinderen gesprekken heb waarin ik hen vraag of alles wat ze roepen dat ze willen, ook iets toevoegt. De eerste keer dat ik dit ter sprake bracht, waren er glazige ogen. De reactie wordt nu al anders. Echter, mijn 16-jarige dochter kan niet nalaten te roepen:”gaan we nu alleen nog maar ecologisch biologisch eten”.  “Natuurlijk niet”zeg ik dan “maar ik wil wel bewuster kiezen want we hadden teveel en ik wil niet zomaar het aanbod accepteren”. Zo heeft in het afgelopen half jaar de inhoud van mijn koelkast een transitie ondergaan. Het is de reactie van  mijn studerende dochter die hongerig uit Amsterdam komt en de schamele inhoud ziet, dat ik weet dat ik op de goede weg zit. En wanneer we luisteren naar elkaar WAT er nodig is, blijkt bijna alles er te zijn. Niet langer is er volop keuze en is onze koelkast ‘slechts’ gevuld met datgene wat er voor drie dagen nodig is. De vraag blijft echter HOE samen in beweging te komen voor het WAT.

Ik ben een loper en ik voel dat ik krachtig wordt als ik in beweging ben en blijf. Toch is er iets dat maakt dat ik DAT wil doen en ervoor kies om er mee door te gaan. In die keuze speelt mee dat ik geraakt wordt door iets en derhalve de beweging wil herhalen. Het voelt goed maar het is de emotie die verslavend werkt: ik wordt er blij van. Volgens mij spelen hormonen daarbij een rol. Dat heeft niets te doen met gevoel maar met emoties die ontstaan en maken dat ik er voor kies te doen WAT ik wil doen. Ik denk dat het bewust kiezen de zinvolheid van het vierde spoor tot ontwikkeling kan maken met de mensen om mij heen. Bewust kiezen voor de auto, de fiets, de trein, de bus of je schoenen, zonder dat je radicaal verandert, weten wat je toevoegt. Dan komt er een ontmoeting waar ik blij van wordt en innerlijk gedreven door dat systeem: kiezen en voelen.

Gisteren las ik in de krant dat de overheid veel meer aandacht dient te besteden aan ‘duurzaam inkopen’ en duurzaamheid niet dient te bezien vanuit administratieve lasten.  Persoonlijk denk ik dat een overheid keuzes dient te maken zodat er een ontmoeten tussen micro en macro niveau kan gaan ontstaan. Een overheid kan een markt prikkelen om duurzamer te werken. Dan komt de vraag op micro niveau op gang:  WAT kan ik bijdragen aan deze samenleving en wordt ons als burgers meer zichtbaar WAT we bijdragen. En daar zouden we het voor kunnen doen: dus het leren maken van een keuze, dat brengt de beweging.

Reageer >

Plaats een reactie