Erica's weblog

12-01-2011    Geen reacties

Uit mijn harnas.

Hans zit glunderend

tegenover mij en zegt: “In het Assessment verslag heb je ooit geschreven dat ik in een harnas zit”. “Ik heb nooit begrepen dat mijn gevecht voor mijn vrijheid me eigenlijk gevangen zette en me in dat harnas zette.  Ik was altijd bezig met boodschappenlijstjes  en spoorboekjes, plannen maken hoe ik het geregeld wilde hebben of het voor ogen zag.”.

Hans vertelt dat hij voelt dat hij zijn harnas heeft afgedaan. Hij is in staat om te voelen en te ervaren dat wanneer hij denkt dat hij geclaimd wordt dit niet meer dan de perceptie is, die hij waarneemt. Hij weet nu dat het niet de intentie van de ander is om hem zijn vrijheid af te nemen. Zijn gedachte en zijn handelen vullen zich vanuit zijn behoefte om ‘mee te tellen’. Hans ziet er anders uit: zijn gezicht straalt rustig en ontspannen. Hij lijkt beschouwend naar zijn nieuwe situatie te kijken. Lang heeft Hans zich teruggetrokken in zijn eigen positie  omdat hij zich ‘klein’ voelde ten opzichte van de ander of hij trok hij zich terug en ging vechten omdat hij er ook toe wil doen. Hij sloot zich op in zijn eigen ruimte met zijn eigen dingetjes en bevocht zo zijn vrijheid met zijn spelregels.

“Ik zie nu dat ik niet gevoed werd door wat aanwezig was in mijn omgeving, een speelruimte. Ik zette mezelf klem, ik zat vast in een patroon van kaderen naar wat positief was voor mij namelijk als ik maar mijn vrijheid behield. Nu kijk  meer naar wat er is, ik merk dat ik de bereidheid heb gevonden om met een open blik te leren zien en zelfs te leren zien dat het andere beter is dan dat van mij”.

En die bereidheid geeft me een gevoel van vrijheid en dat is leven zonder harnas van moeten maar juist willen en kunnen. Ik voel me niet meer klem gezet door de ander maar weet nu dat ik dat zelf doe.

Reageer >

Plaats een reactie