Erica's weblog

25-02-2011    Geen reacties

Twee ik posities verenigt

in een mooie belangenverstrengeling.

Zelfredzaamheid versus moeder zijn.

Ik had vandaag een mooi gesprek met Trees. Trees gaf aan dat ze in een overleg af en toe buiten de cirkel ging staan en even niet mee deed en niet mee wilde doen. In een eerder gesprek met Trees was al naar voren gekomen dat Trees er bewust voor kon kiezen om ‘even niet mee te doen’ als ze zelf geen belang had in een gesprek. Mooi was echter om te horen dat Trees een heel goed beeld had van de situatie maar de idee had dat ze op dat moment geen toegevoegde waarde meen te hebben voor de discussie.

Toen we dit gingen analyseren gaf ze aan dat ze er op dergelijke momenten bewust voor koos om zichzelf te redden. We noemden dit haar ik-positie van de zelfredzaamheid. Trees was altijd prima in het oplossen van haar eigen problemen. Trees weet echter ook dat op het moment dat er duidelijke belangen voor haar aanwezig zijn en ze heeft een verantwoordelijkheid voor haar collega’s ze  zich zal presenteren als een moeder, de andere ik-positie. Ik kreeg een idee. We hebben de beide posities in schema gebracht en bekeken wat ze in een overlegsituatie in ieder geval wenst. Beide posities leverde verschillen en overeenkomsten op. We bekeken de kwaliteiten die Trees in de beide posities wilde behouden, we keken naar hetgeen ze als last ervoer en gingen op zoek wat ze had toe te voegen.

Verrassend genoeg was dit voor beide de posities hetzelfde namelijk: SPIEGELEN. We keken elkaar aan en waren verbaasd: dat individuele belangen zo eenvoudig verstrengeld konden zijn met  gezamenlijke belangen.

Reageer >

Plaats een reactie