Erica's weblog

23-06-2011    Geen reacties

De sleutel van…

“Met een dikke traan in mijn oog, een zwaar gevoel in hart en buik, gaf ik de sleutel aan de nieuwe bewoners”. Dit vertelde Mirjam nadat ze haar huis had verlaten. “Ik zal de plek missen die nu door anderen in beslag genomen gaat worden. De plek waar ik gewoond, gelopen, bemind en gerouwd heb. [...]

“Met een dikke traan in mijn oog, een zwaar gevoel in hart en buik, gaf ik de sleutel aan de nieuwe bewoners”. Dit vertelde Mirjam nadat ze haar huis had verlaten. “Ik zal de plek missen die nu door anderen in beslag genomen gaat worden. De plek waar ik gewoond, gelopen, bemind en gerouwd heb. Niemand kan voelen hoeveel een plek van je houdt en jij van een plek kan houden. Dierbaar kan een boom zijn die er staat, een struik, een krop sla en peterselie. De ochtend vol met liefde die zo maar de kamer binnen komt stromen; de zon die op je benen gaat schijnen nadat je tenen zijn verwarmd. Een plek waar tijd was voor stilte, warmte in de vorm van een vuur, is nu voorbij”. “Tranen rollen over mijn wangen” zegt Mirjam “ toen ik me omdraaide en de plek verliet. Tranen omdat afscheid nu definitief was en nooit meer datgene zou brengen wat er was geweest en niet meer zou komen. Het is goed, dat de plek nu een plek wordt voor anderen, want het is voorbij, de tijd van wonen, de tijd van zijn, de tijd van de liefde, de tijd van de weerstand die mij heeft ingehaald. De gouden sleutel heeft de deur niet kunnen openen”.

Reageer >

Plaats een reactie