Erica's weblog

09-07-2011    Geen reacties

De hoorbare stilte.

Ik was vandaag op een afscheidceremonie van een goede vriend die aan hersentumor is overleden. Ik werd geraakt door de stilte die zich als een onzichtbare geest verspreidde in de aanwezige menigte en de mooie ruimte waar we ons verbonden. In die stilte voelde ik respect, binding en zijn. Het bijzondere van de bijeenkomst echter waren de verhalen die we hoorden over degene die is overleden en de waarden die deze persoon met zich meedroeg in wie hij is geworden. Het zijn de waarden die hem verbondenheid gaven met zijn omgeving en misschien wel zonder dat hij zich daarvan bewust is geweest. Meer nog dan dat werd me vandaag opnieuw duidelijk hoe belangrijk het is om naar het levensverhaal van iemand te luisteren omdat kennis en wetenschap ontstaat in het luisteren naar elkaars verhaal. Verhalen zijn een onderdel van het groter geheel.

Op de tweede plaats was het bijzondere van de bijeenkomst die ik ervoer vandaag dat in de stilte de verbondenheid van het intense verdriet aanwezig is en die gevoeld moet worden alvorens er een krachtigheid vanuit een nieuwe ik aanwezig kan zijn.

Aandacht voor elkaars verhaal zegt iets over iemands kracht en iets over diens verbinding met het groter geheel. Verdriet ervaren, voelen en beleven geeft ruimte voor iets nieuws.

Erica

Reageer >

Plaats een reactie